ГРЭЛКА ужываецца для рассмоктвання запаленчых працэсаў, саграванні цела і як болесуцішальны сродак. Грэлкі бываюць гумовыя і электрычныя. Гумовая грэлка ўяўляе сабой рэзервуар ёмістасцю 1-1,5 л з шчыльна привинчивающейся коркам. Наліць грэлку варта на 3-4 аб'ёму, што­бы яна не была занадта цяжкай, затым выпусціць паветра націскам на грэлку, добра прыкруціць корак, перакуліць грэлку коркам уніз (праверыць на герметычнасць), насуха выцерці яе, загарнуць у ручнік і пакласці хвораму. Варта правяраць ступень нагрэву скуры пад грэлкай. Для папярэджання пігментацыі можна вышмараваць скуру пад грэлкай вазелінам або тлушчам. Вельмі гарачую грэлку кладуць спачатку на коўдру, пад прасціну і, нарэшце, непасрэдна на цела. Грэлку трымаюць да астывання.

Слабыя і цяжкахворыя не заўсёды хутка рэагуюць на цеплавое раздражненне, таму ў іх грэлкі могуць выклікаць апёкі. Адмысловая асцярога патрэбна ў стаўленні хворых, змешчаных у несвядомым стане і страцілых скурную адчувальнасць. У такіх хворых медыцынская сястра правярае ступень нагрэву скуры і сочыць за правільным становішчам грэлкі.

Замест вадзяной грэлкі можна ўжываць электрычную, ступень нагрэву якой рэгулюецца рэастатам. Рэгулятар знаходзіцца на месцы злучэння шнура з падушкай. Карыстацца ёю трэба з перапынкамі.

Супрацьпаказанні да прызначэння грэлкі: вострыя запаленчыя працэсы ў брушнай паражніне (апендыцыт, халецыстыт, панкрэатыт), пухліны, крывацёкі, удары (у першыя гадзіны).