У здаровага чалавека ў плеўральнай паражніне знаходзіцца да 50 мл вадкасці. Пры захворваннях плевры паміж ёй лісткамі можа запасіцца значная колькасць вадкасці, што абцяжарвае стан хворага і з'яўляецца паказаннем да плеўральнай пункцыі, якую праводзяць апаратам Потена або плевроаспиратором.

Пры наяўнасці невялікай колькасці вадкасці ў плеўральнай паражніне праводзяць дыягнастычную плеўральную пункцыю для азначэння характару вадкасці і наяўнасці паталагічных клетак. Для дыягнастычнай пункцыі звычайна карыстаюцца 20-грамовым шпрыцом, які злучаюць з іголкай (даўжыня 7-10 гл, дыяметр 1-1,2 мм) з стромка скошаным лязом праз гумовую люлечку. Адзін канец люлечкі надзеты на муфту іголкі, а ў іншы ўстаўленая канюля для злучэння з конусам шпрыца. На злучальную гумовую трубку накладваюць заціск Мору, каб падчас пункцыі паветра не патрапіў у плеўральную паражніну. Для лабараторнага даследавання падрыхтоўваюць 2-3 стэрыльныя прабіркі. Пункцыю вырабляюць з захаваннем усіх правіл асептыкі і рыхтуюцца да яе, як да аперацыі. Стэрылізуюць прылады, дбайна мыюць рукі з мылом, змазваюць ногцевыя фалангі настойкай ёду. Скуру хворага праціраюць спіртам, месца пункцыі змазваюць настойкай ёду. Хворы сядзіць на крэсле асобай да спінкі, нахіліўшы галаву і перакрыжаваўшы на грудзі рукі альбо паклаўшы руку са боку пункцыі на галаву або процілеглае плячо, спіной да крыніцы святла.