Хворага ўкладваюць на левы бок або на спіну, пад ягадзіцы падкладаюць цырату, а ў ложка ставяць вядро для слива і гарлач з вадкасцю. Канец трубкі, уводзімай у прамую кішку, багата змазваюць вазелінам і прасоваюць наперад на 20-30 гл. Трэба сачыць, каб трубка не згарнулася ў ампуле прамой кішкі, кантралюючы яе становішча, калі гэта неабходна, пальцам. Варонку варта трымаць трохі вышэй целы хворага ў нахільным становішчы. Затым, паступова напаўняючы яе вадкасцю, прыўздымаюць над целам на вышыню 1 м. Вада пачынае пераходзіць у кішачнік. Як толькі ўзровень змяншальнай вады дасягне звужэнні варонкі, апошнюю апускаюць над тазам, не перагортваючы датуль, пакуль вада з кішачніка не запоўніць варонку. Пры такім становішчы варонкі добра бачныя бурбалкі паветра і камячкі кала. Усё гэтае змесціва выліваюць у таз, зноў напаўняюць варонку вадой і паўтараюць працэдуру некалькі разоў, пакуль не спыніцца адыходжанне газаў, і ў варонку не будзе паступаць чыстая вада. Для сифонной клізмы можа запатрабавацца да 10-12 л водм. Пасля канчатка працэдуры варонку здымаюць, мыюць і кіпяцяць, а, гумовую трубку пакідаюць у прамой кішцы на 10-20 мін, апусціўшы яе вонкавы канец у таз для сцёку пакінутай вадкасці і адыходжанні газаў.

Клізмы гіпертанічныя выклікаюць добрае паслабляльнае дзеянне без рэзкай перыстальтыкі кішачніка. Звычайна выкарыстаюць 5-10% раствор хларыду натрыю, 20-30% раствор сульфату магнію альбо сульфату натрыю. У прамую кішку ўводзяць 100-200 мл цёплага раствора з дапамогай рэзі­новага балона - "грушы". Супрацьпаказаннем з'яўляюцца запаленчыя і язвавыя працэсы ў ніжнім аддзеле тоўстай кішкі.