Пры зносінах з хворым, выкананні маніпуляцый, часцяком непрыемных і хваравітых, медыцынская сястра павінна адцягнуць пацыента ад цяжкіх думак, выклікаць яму бадзёрасць і веру ў акрыянне. Пры гэтым яна павінна быць і псіхолагам, т.е. улічваць індывідуальныя асаблівасці пацыента і яго стан у дадзены момант: аднаго хворага трэба ўгаварыць патрываць ("Будзе трохі непрыемна, але затое потым адчуеце палягчэнне"), іншага адцягнуць старонняй гутаркай і т. д.
Часта хворыя пытаюць медыцынскіх сясцёр аб сваім дыягназе і прагнозе. Ні ў якім разе нельга паведамляць хвораму аб наяўнасці ў яго невылечнага захворвання, асабліва злаякаснай пухліны. Што дакранаецца прагнозу, то заўсёды трэба выказваць цвёрдую ўпэўненасць у спрыяльным зыходзе. Пры гэтым не варта запэўніваць цяжкахворага, што захворванне ў яго "дробязнае" і ён "хутка выпішацца", бо часта пацыенты нядрэнна дасведчаныя аб характары сваёй хваробы і пры залішне аптымістычных адказах губляюць давер да персанала. Лепш адказаць прыкладна так: "Так, хвароба ў вас нялёгкая і лячыцца прыйдзецца доўга, але ў выніку ўсё будзе добра, Аднак усё звесткі, якія медыцынская сястра дае хворым, павінны быць узгодненыя з лекарам.
Нярэдка хворыя ўступаюць у гутарку з малодшым медыцынскім персаналам, атрымліваючы ад яго непатрэбную інфармацыю. Медыцынская сястра павінна перарываць падобныя гутаркі і аб тое ж час стала выхоўваць санітарак, тэхнікаў, буфетчиц, тлумачачы ім асновы медыцынскай деонтологии, т. е. узаемаадносіны з хворымі. У прысутнасці хворага не варта ўжываць малазразумелыя яму і палохалыя тэрміны: "арытмія", "калапс", "гематома", а таксама такія характарыстыкі, як "крывяністае", "гнойнае", "смуроднае" і т. д.
